Оның көшелері тірі жарық өзендері еді, орталығында барша халықтың жандары ән шырқайтын ұлы Жүрек соғып тұрды. Онда «менікі» мен «бөтен» деген болған жоқ. Тек «біздікі» ғана еді.

Бірақ Айырылу Дәуірі келді.

Мақтаныш, қызғаныш және Ұмытудың Көлеңкесі Этерналистың Жүрегін сынып тастады. Қала мыңдаған жарқын сынықтарға ыдырады. Әрбір сынық жерге құлап, жаңа Қалаға айналды: Павлодар, Алматы, Астана, Шымкент, Қарағанды, Атырау, Семей, Ақтөбе, Қостанай… Барлығы бір әкенің перзенттері бола тұра, енді жалғыз да аш қалды. Жандары бір-бірін жұта бастады. Аспан ауырлап, әлем сөне бастады.

Сол кезде, ең қара түнде, Этерналис қирандыларында соңғы жарық сәулесі өшкен шақта ол көтерілді…. Леонира — Бас Сәулетшінің кенже қызы, туғаннан тағдыр жіптерін көретін.

Ол ұлы тақтың қалдықтарына шығып, қолын жарылған аспанға созып, ән салды.

Оның үнінен, Жүрек сынықтарынан және миллиондаған жанның көз жасынан АРЕНА дүниеге келді — еш жерде жоқ, әрі барлық жерде бар орын. Әлемдер арасындағы тірі хрусталь Колизей, уақыт бал сияқты жай ағатын, ал кеңістік рухтың күшіне иілетін.

Өзінің өлімділігін беріп, Леонира Сақтаушыға айналды — мәңгілік, көркем әрі әділетті. Оның көздерінде барлық қалалардың оттары шағылысады. Күлсе — бір жерде бақтар гүл жарады. Қабағын түйсе — шамдар сөнеді.

Түн өзінің ең терең тұңғиығына жеткенде, әлемдер арасындағы жел ежелгі құпияларды күбірлегенде, ол келеді. Ғасырлық күзетшілердің қою көлеңкесінен шығады, тікелей қараңғылықтың өзінен адамның қасына материалданады.

Сол мезетте бәрі қатып қалады. Мың қаланың жарығына толы көздері жанды терең тесіп өтеді. Ай кристалы секілді суық алақаны кеудеге тиеді де, мәңгіліктің дауысымен былай дейді: «Сенің қалан сені шақырып жатыр… Сен оған керексің».

Осылай Қорғаушылар туады. Суретшілер, суреттері тасқа жас төккізетін. Жауынгерлер, ата-баба естелігі үшін шайқасатын. Арманшылдар, идеялары әлемді өзгертетін. Бүлікшілер, үнсіздікке шындықты бетке айтатын.

АРЕНЕДА олар күшпен емес, жанмен шайқасады: мұрамен, естеліктермен, махаббатпен, ашу-ызамен және өз ошағына деген нәзік сезіммен. Жеңімпаз жеңілген Қаланың жан ұшқынын — Эссенцияны алады. Жеңген қала гүлдейді. Жеңілгені солғын тартады: оттары бәсеңдейді, адамдар не үшін өмір сүріп жатқанын ұмытады, жел сағыныш әкеледі.

Қала қаламен бөлісетін болады, ежелгі күш толық жиналғанша. Ұлы Қосылу сәті келгенше. Сонда тек бір Қала ғана тірі қалады. Ең төзімдісі. Ең жарқыны. Өз халқы ең қатты сүйгені. Жаны барлығынан мықты болғаны. Ол жаңа Этерналиске айналады — немесе басқа қалалар Ұмытқанға сіңіп кеткен әлемде жалғыз тұратын болады.

Қазір АРЕНА қайта оянуда. Және бірде, ең қараңғы түнде сен кенеттен жеңіл діріл сезініп, әрең естілетін сыбырды ұстап қалуың мүмкін: